Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ


Ο σεβασμός είναι το θεμέλιο για μια υγιή και ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας.
Ξεκινά από τον  ίδιο μας  τον εαυτό. Οφείλουμε να δείχνουμε σεβασμό στους συνανθρώπους μας, στο περιβάλλον, τα ζωντανά όντα και τη φύση γενικότερα, χωρίς να ξεχνάμε το σεβασμό του νόμου , τα κοινωνικά πρότυπα.


Ο καθένας στον κόσμο έχει το δικαίωμα να ζει με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Για να μας σέβονται πρέπει κι εμείς να σεβόμαστε τους άλλους και να καταλάβουμε οτι όλοι είναι  μοναδικοί και πολύτιμοι όπως κι εμείς.Σεβασμός ένα δώρο που μπορεί να δώσει ο καθένας αλλά και να πάρει.

Ο Χρήστος έκλεισε τα μάτια του
 και φαντάστηκε ότι κρατά ένα πολύτιμο δώρο στα χέρια του.
Μα στ'αλήθεια κρατά ένα δώρο
Τι να έχει άραγε; Ανυπομονεί να το ανοίξει γιατί εκεί μέσα θα ανακαλύψει τον πιο σημαντικό άνθρωπο στη ζωή του. Ανοιξε το κουτί και είδε έναν καθρέφτη. Κοίταξε μέσα και είδε τον εαυτό του.

Μοναδικός δε μοιάζει με κανέναν άλλον τέλειος πολύτιμος.
Τόσο υπέροχος που αξίζει να τον σέβονται όλοι.Εδωσε μια μεγάλη αγκαλιά στον εαυτό του και συνέχισε τη μέρα του.
 Σεβασμός συμπεριφέρομαι  σαν να είναι όλοι μοναδικοί αξιαγάπητοι, ικανοί και πολύτιμοι σαν και μένα.
Τα παιδιά ζωγράφισαν τον εαυτό τους μέσα σ έναν καθρέφτη. 
 
 

Πώς δείχνουμε ότι σεβόμαστε τον εαυτό μας
Φροντίζουμε το σώμα μας να είναι καθαρό πλένουμε τα χέρια μας, χτενίζουμε  τα μαλλιά μας, φοράμε παπούτσια για να προστατεύσουμε  τα πόδια μας, και φοράμε ζεστά ρούχα και σκουφάκια το χειμώνα  για να κρατήσουμε  το κεφάλι μας ζεστό).

Πώς δείχνουμε ότι σεβόμαστε τους άλλους;  
Περιμένουμε τη σειρά μας, δεν σπρώχνουμε μιλάμε ευγενικά. Λέμε ευχαριστώ παρακαλώ θα μπορούσα; Σεβόμαστε τους νόμους, τους κανόνες  και τους μεγαλύτερους. Οταν δανειζόμαστε κάτι από κάποιον άλλον το επιστρέφουμε πίσω όπως ακριβώς το πήραμε.Δείχνουμε σεβασμό όταν ακούμε τους άλλους, είμαστε διακριτικοί και λέμε ωραία πράγματα γι αυτούς. Δεν ενοχλώ με θόρυβο. Σκέφτομαι τους άλλους.
Μαζεύω τα πράγματά μου από τη διπλανή θέση του λεωφορείου, πριν μου το ζητήσουν. Δεν κάνω ότι μου έρθει,  αλλά σκέφτομαι τις συνέπειες στους άλλους.
Δεν κάνω αυτό που δεν θα ήθελα να μου κάνουν!
Πως δείχνουμε ότι σεβόμαστε στο σχολείο;
Οταν κάποιος μιλάει εμείς τον ακούμε ήσυχα και δίνουμε σημασία σ αυτόν που μιλά . Ακόμη κι αν δε συμφωνούμε μαζί του δεχόμαστε την άποψή του και τις αποφάσεις του. Σεβόμαστε τα παιχνίδια και τα πράγματα του σχολείου και δεν τα καταστρέφουμε. Μαζεύουμε τα παιχνίδια μας από κάτω όταν τελειώσουμε και τα βάζουμε εκέι που τα βρήκαμε. Μιλάμε ευγενικά στους φίλους μας και στις κυρίες. Σεβόμαστε το διαφορετικό και δεν κοροιδεύουμε. Εκφράζουμε τα συναισθήματά μας,είμαστε ευαίσθητοι στα συναισθήματα των άλλων και δεν τους προσβάλουμε.
Πως δείχνουμε ότι σεβόμαστε το περιβάλλον;
Δεν πετάμε σκουπίδια κάτω στον δρόμο. Κάνουμε ανακύκλωση σκουπιδιών. Φροντίζουμε να έχουμε θάλασσες καθαρές. Φυτεύουμε λουλούδια και δέντρα. Κυκλοφορούμε με τα πόδια ή με ποδήλατο.

 Πως δείχνουμε ότι σεβόμαστε τα ζώα;
Τα φροντίζουμε. Τα δίνουμε νερό και φαγητό. Δεν τα χτυπάμε ούτε τα κλωτσάμε. Αν δούμε ένα άρρωστο ζωάκι το πάμε στον κτηνίατρο. Δεν τα πληγώνουμε και δεν τα παραμελούμε. 

 Το κάναμε σε φύλλο εργασίας
 
 
 Μπορώ να φωνάξω και να κάνω πολύ θόρυβο όταν είμαι μόνος στην κορυφή του βουνού ή κάπου όπου δεν έχει άλλα άτομα γύρω μου και δεν ενοχλώ κανέναν.

Οταν όμως κάποιος κοιμάται και θέλει να ξεκουραστεί οφείλω να τον σέβομαι και δεν είναι σωστό να κάνω θόρυβο.
 Είδαμε εικόνες και τις βάλαμε όπου νομίζαμε ότι ταιριάζουν
Κάναμε το παρακάτω φύλλο εργασίας(από το διαδίκτυο)

Ζωγραφίσαμε κάποιον που σεβόμαστε πάρα πολύ κι εξηγήσαμε γιατί τον σεβόμαστε.
 
Είπαμε τι σημαίνει για τον καθένα η λέξη σεβασμός
 
 
 
 
Το γράψαμε
 
 

Το ζωγραφίσαμε
και τις ζωγραφιές τις κάναμε βιβλίο δείτε το πατώντας επάνω στον σύνδεσμο  http://issuu.com/472652/docs/________________
Μιλήσαμε για τον σεβασμό στο διαφορετικό και είδαμε άτομα διαφορετικά από μας και μάθαμε ότι όλοι αξίζουν να τους σέβονται

Είδαμε το αλφαβητο των κωφάλαλων και των τυφλών
 
και κάναμε ανασύνθεση της λέξης Σεβασμός στην νοηματική γλώσσα και στο αλφάβητο μπράιγ
 
 
 

Η λέξη Σέβομαι στην νοηματική από τα παιδιά μας
Διαβάσαμε την θλιμμένη παπαρούνα


.     «Η θλιμμένη παπαρούνα»  ΟΥΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΟΥΤΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ… ΑΠΛΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ!  (2008)  ΕΚΔΟΣΕΙΣ GUTENBERG
    Σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι υπήρχαν χιλιάδες κατακόκκινες, φανταχτερές, καμαρωτές παπαρούνες που λιάζονταν στον ήλιο κάθε μέρα. Ζωηρές, μιλούσαν, γελούσαν και αστειευόντουσαν η μία με την άλλη, περνώντας έτσι τη μέρα τους. Μια παπαρούνα όμως ήταν αλλιώτικη από τις άλλες. Καθόταν αμίλητη, μόνη, μελαγχολική, μαζεμένη σε μια άκρη.
__  Γιατί δε συμμετέχεις κι εσύ στις τρέλες μας; Της έλεγαν οι άλλες παπαρούνες.
__ Αφήστε με ήσυχη, απαντούσε αυτή.
__ Έλα να παίξεις μαζί μας. Γέλασε, ζήσε ξένοιαστα, απόλαυσε όλο αυτό το μεγαλείο που μας δίνει η φύση απλόχερα.
__ Δε θέλω, έλεγε αυτή.
__ Χόρεψε με τον αγέρα αγκαλιά. Άσε το σώμα σου να πλανιέται από δω κι από κει ελεύθερα.
__ Παρατήστε με, τους φώναζε νευριασμένα και απότομα.
__ Μα γιατί; Γιατί; απορούσαν όλες μαζί.
__ Γιατί δεν είμαι σαν εσάς. Είμαι αλλιώτικη παπαρούνα.
     Η παπαρούνα ένιωθε πολύ άσχημα γιατί νόμιζε ότι διέφερε από τις άλλες. Ενώ όλες είχαν κατακόκκινα όμορφα πέταλα και πράσινο λυγερό βλαστό, αυτή ήταν το ανάποδο. Είχε βλαστό κόκκινο και άνθος πράσινο. Το κεφαλάκι της ήταν καταπράσινο, όπως το χορτάρι κι ο βλαστός της κατακόκκινος. Νόμιζε λοιπόν ότι, επειδή διέφερε στο χρώμα, ήταν άσχημη και ότι όλες οι υπόλοιπες την κορόιδευαν από πίσω. Κάθε μέρα γινόταν όλο και πιο στενοχωρημένη, όλο και πιο μελαγχολική…
      Μάταια οι άλλες παπαρούνες προσπαθούσαν να την κάνουν να ξεχαστεί, να συμμετέχει στα παιχνίδια τους, στις τρέλες τους. Προσπαθούσαν να είναι φιλικές μαζί της. Αυτή δεν ήθελε τίποτα. Ήθελε ν’ ανοίξει η γη να την καταπιεί.
__ Γιατί να συμβαίνει αυτό σε μένα; Γιατί; μονολογούσε όλη την ημέρα.
    Κι όλο και μαράζωνε κι όλο και μίκραινε... Στεκόταν εκεί αμίλητη και σοβαρή, περιτριγυρισμένη από τις χιλιάδες μαύρες σκέψεις της.
    Τα βράδια, οι άλλες παπαρούνες έκλειναν τα βλέφαρά τους, κούρνιαζαν τα κεφαλάκια τους μέσα στο σώμα τους και αποκοιμιόντουσαν. Η παπαρούνα μας τότε μόνο στεκόταν ορθή. Η άμοιρη όλη την ημέρα έκρυβε το κεφαλάκι της για να μη βλέπουν πόσο διαφορετική ήταν από τις υπόλοιπες.
Ντρεπόταν τόσο πολύ! Το βράδυ λοιπόν έβρισκε ευκαιρία να τεντωθεί, να ξεπιαστεί και να κοιτάξει επιτέλους ψηλά. Χάζευε τον ουρανό, τ’ αστέρια και το φεγγάρι. Απολάμβανε την ηρεμία της νύχτας.
__ Τι όμορφα που είναι να κοιτάζεις ψηλά! Κουράστηκα να κοιτάζω συνέχεια κάτω στη γη. Να κρύβομαι!
__ Μα γιατί δε σηκώνεις το κεφαλάκι σου και την ημέρα; της αποκρίθηκε το φεγγάρι που της κρατούσε συντροφιά κάθε βράδυ.
__  Φοβάμαι φεγγαράκι μου ότι οι άλλες θα με περιγελούν και θα με λυπούνται!
__ Το πρόβλημα είναι μόνο δικό σου! Δεν υπάρχει λόγος ούτε να φοβάσαι, ούτε να ντρέπεσαι γι αυτό που είσαι. Οι άλλες παπαρούνες σου δείχνουν συνέχεια και σου λένε ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Σε αποδέχονται όπως είσαι. Εσύ δε δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι και βασανίζεσαι άδικα.
__ Πολύ σωστά σε συμβουλεύει το φεγγάρι, έλεγε ένα αστέρι. Όλοι είμαστε διαφορετικοί. Επειδή έχεις διαφορετικό χρώμα δε σημαίνει ότι διαφέρεις σε όλα. Είσαι και συ μια παπαρούνα όπως τόσες άλλες. Και σε μας, τ’ αστέρια όλα δεν έχουν την ίδια λάμψη στον ουρανό. Το καθένα λάμπει με το δικό του ρυθμό και τρόπο.
__ Σήκωσε το κεφάλι σου περήφανα και μη φοβάσαι γι αυτό που είσαι. Δείξε ότι αξίζεις. Κέρδισε τις άλλες με τη συμπεριφορά σου και τοις πράξεις σου!
     Άδικα έλεγαν και ξανάλεγαν τα ίδια και τα ίδια κάθε βράδυ το φεγγάρι, τα’ αστέρια κι ο ουρανός… Τη λυπόντουσαν που σπαταλούσε τη ζωή της έτσι άδικα. Η παπαρούνα δεν άκουγε κανένα, συνέχιζε να ζει στο δικό της κόσμο.
     Μια μέρα το καταπράσινο λιβάδι ήταν ανάστατο. Θόρυβος, φωνές, βοή, ξεφωνητά. Μα τι γινόταν;
__ Ξύπνα, ξύπνα, της φώναζαν οι άλλες παπαρούνες.
    Καθώς όμως ξενυχτούσε κάθε βράδυ, η παπαρούνα μας την ημέρα κοιμόταν βαριά, γιατί ήταν κουρασμένη.
__ Ξύπνα, ξύπνα, χανόμαστε…
     Μισοζαλισμένη ρώτησε:
__ Μα τι γίνεται; Τι θόρυβος είναι αυτός;
    Φωνές και ξεφωνητά, τσιρίδες και ποδοβολητά ακούγονταν από παντού.
__ Αχ! Τι πάθαμε οι καημένες! Ήρθε εδώ, στο ήσυχο λιβάδι μας, εκδρομή ένα σχολείο με πολύ ζωηρά παιδιά!
__ Έρχονται καταπάνω μας να μας κατασπαράξουν, να μας αφανίσουν, να μας ποδοπατήσουν ή να μας κόψουν και να μαραθούμε!
__ Τι πάθαμε οι άμοιρες! Που να πάμε να κρυφτούμε;
__ Ας ανοίξει η γη να μας κρύψει!
     Μάταια παρακαλούσαν για ένα θαύμα οι κατακόκκινες και όμορφες παπαρούνες!
Ξεχύθηκαν τα παιδιά στο λιβάδι. Άρχισαν να τρέχουν πέρα δώθε, να παίζουν, να ξεφωνίζουν, απολαμβάνοντας τη φύση. Χωρίς να το καταλαβαίνουν πατούσαν πολλές παπαρούνες. Άλλα πάλι παιδιά ήθελαν να τις κόψουν.
__ Να κι αυτή να κόψω, τη μεγάλη, να τη δώσω στη δασκάλα μου!
__ Κι αυτό το ματσάκι για τη μαμά μου! έλεγαν τα παιδιά.
Κι έκοβαν, έκοβαν ατελείωτα. Δεν χόρταιναν. Έπρεπε να κόψουν όλες τις κατακόκκινες παπαρούνες για να ησυχάσουν. Κοιτούσαν ποιο θα μαζέψει τις πιο πολλές.
__Να ακόμη μια εκεί πέρα.
__ Βρήκα άλλη μία, ήταν κρυμμένη ανάμεσα σ’ εκείνα τα χόρτα, έλεγαν άλλα παιδιά.
    Η παπαρούνα μας, έκλεισε τα μάτια της τρέμοντας από το φόβο της, κατέβασε όσο μπορούσε το κεφαλάκι της και περίμενε. Κρύος ιδρώτας έλουσε όλο το κορμί της.
Πέρασαν οι ώρες και απλώθηκε ησυχία και πάλι. Τα παιδιά αφού χόρτασαν παιχνίδι, έφυγαν. Άνοιξε τα μάτια της σιγά σιγά και είδε πως ήταν στη θέση της. Κανείς δεν την είχε πειράξει.
__ Αχ, τι ανακούφιση! Πόσο τρόμαξα!
    Όρθωσε το σώμα της να ξεπιαστεί και κοίταξε γύρω γύρω το λιβάδι. Ήταν βουβό και έρημο. Δεν υπήρχαν πουθενά παπαρούνες.
__ Μα που πήγαν όλες οι παπαρούνες;
__Ρωτάς που πήγαν; της αποκρίθηκε ο ουρανός. Αυτά τα ατίθασα παιδιά δεν άφησαν ούτε μια κόκκινη παπαρούνα. Τις μάζεψαν όλες!
__Όλες;
__ Ναι! Βλέπεις οι κόκκινες παπαρούνες ξεχωρίζουν έντονα.
__ Ω, τις καημένες! Πόσο τις λυπάμαι! Κι εγώ τώρα τι θα κάνω μόνη μου;
__ Μα κι όταν τις είχες,  δεν τις έκανες παρέα. Μόνη κι έρημη έμενες και τότε. Ζούσες στον κόσμο σου. Τώρα είσαι μόνη δε σε βλέπει καμία. Μπορείς να σηκώνεις το κεφάλι σου ελεύθερα, χωρίς να σε νοιάζει τι θα πει η διπλανή σου. Δε θα αισθάνεσαι πλέον άσχημα.
__Κάνεις λάθος! Τώρα κατάλαβα το σφάλμα μου. Ήμουν τυχερή που είχα πράσινο χρώμα και τα παιδιά με πέρασαν για χόρτο και δε με έκοψαν. Το χρώμα μου με γλύτωσε. Κι εγώ η ανόητη ντρεπόμουν γι αυτό! Πόσο θα ήθελα να ήταν εδώ οι υπόλοιπες να τους το έλεγα!
__ Στο λέγανε όλοι, αλλά εσύ δεν ήθελες να το πιστέψεις. Ποτέ όμως δεν είναι αργά, αφού κατάλαβες το σφάλμα σου, της είπε ο ουρανός και της χαμογέλασε.
__ Είχατε όλοι δίκιο. Από τώρα και ύστερα, θα έχω πάντα το κεφάλι μου ψηλά και περήφανα. Δεν έχω να ντραπώ για τίποτα. Όλοι πρέπει να δεχόμαστε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι και να τον αγαπούμε. Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη και την κατανόηση που μου δείχνατε.
     Από τότε, κάθε άνοιξη που γέμιζε το καταπράσινο λιβάδι με κατακόκκινες παπαρούνες, κάπου εκεί ξεχώριζες και μια παπαρούνα πράσινη. Την ξεχώριζες γιατί ήταν η πιο κεφάτη, γελαστή, όμορφη και χαρούμενη παπαρούνα που  υπήρχε…

Ζωγραφίσαμε
 
 

Κάναμε ένα παραμύθι με τα παιδιά για ένα αδέσποτο σκυλάκι που το βρήκαν κάποια παιδιά και το πήραν στο σπίτι για να το φροντίσουν. Διαβάστε το παραμύθι μας πατώντας επάνω στον σύνδεσμο
http://issuu.com/472652/docs/____________________________________fbabe554a1313a
Παίξαμε ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ  ΣΕΒΑΣΜΟΥ   
 Ζωγραφίζουμε σε χαρτί ένα ''μονοπάτι'' χωρισμένο σε μικρά τμήματα. Κόβουμε πράσινα και καφέ δεντράκια  και βάζουμε τα καφε δεντράκια  σε τυχαία σημεία στο μονοπάτι.
Εμφανίζεται ένα αλογάκι που κρατάει ένα γράμμα με το οποίο ζητάει από τα παιδιά να το βοηθήσουν να σώσουν το δάσος από την καταστροφή. Ολα τα δέντρα έχουν καεί και πρέπει να ζωντανέψουν και να γίνουν πράσινα.
Τα παιδιά ρίχνουν το ζάρι και κάνουν τόσα βήματα όσα λέει το ζάρι.

Οταν το αλογάκι σταματήσει πάνω σε ένα δεντράκι καφέ πρέπει να το σηκώσουν και να πουν μια απλή καθημερινή πράξη που δε δείχνει σεβασμό π.χ. ''σεβασμός δεν είναι όταν  παίρνω τη σειρά του άλλου''κλπ.
Τα παιδιά κατάφεραν κι έβγαλαν όλα τα καφέ δεντράκια έξω
Το παιχνίδι συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο μόνο που τώρα όπου σταματάει το άλογο θα πρέπει να βάζουν ένα πράσινο δεντράκι λέγοντας μια φράση που δείχνει σεβασμό -σεβασμός είναι όταν δεν κάνω φασαρία όταν οι άλλοι κοιμούνται. Με κάθε πράξη σεβασμού που λένε βάζουνκι ένα πράσινο δεντράκι κι έτσι το δάσος στο τέλος ζωντανεύει.

Κάναμε παντομίμα τις παρακάτω φράσεις
Γαλήνη ειρήνη μέσα μου 
σεβασμός για μένα 
σεβασμός για σένα
αγάπη για όλους μας!!
 Διαβάσαμε ένα παραμύθι-το ξύλινο πιάτο-
Το κάναμε δραματοποίηση.
Μια φορά ήταν ένας παππούς που έτρεμαν τα χέρια από την πολά δουλειά στα χωράφια όλα τα χρόνια
 Πολλές φορές τα πράγματα του έπεφταν από τα χέρια
 γλιστρούσαν
και γίνονταν κομμάτια
 Οταν έτρωγε δε μπορούσε να σηκώσει το κουτάλι ως το στόμα
 και το φαγητό έπεφτε από το κουτάλι
 Τότε σήκωνε το πιάτο κοντά στο στόμα
 αλλά τις πιο πολλές φορές του έπεφτε κι αυτό
Ο γιος του νευρίασε πολύ και αποφάσισε
να τον βάλει να τρώει μόνος του σε ξεχωριστό τραπέζι
 Και μάλιστα του έδωσε ένα ξύλινο πιάτο για να μη σπάει. Ο παππούς στεναχωρέθηκε πολύ.
 Μια μέρα το εγγονάκι του σκάλιζε ένα κομμάτι ξύλο
 Τι κάνεις εκεί; είναι κάτι για το σχολείο μήπως καμιά εργασία;τον ρώτησε ο πατέρας του.
-Σου κάνω ένα ξύλινο πιάτο για να το χρησιμοποιείς όταν θα είσαι γεράκος σαν τον παππού και θα τρέμουν τα χέρια σου.
 Ο πατέρας κατάλαβε πόσο λάθος έκανε με τον παππού. Δεν σεβάστηκε καθόλου το πρόβλημα που είχε ο παππούς μετα χέρια του.
Πήρε το μάθημά του και ο παππούς άρχισε πάλι να κάθεται με όλη την οικογένεια στο τραπέζι και να τρώει
 Μόνο που τώρα τον βοηθούσε το ίδιο το παιδί του.
Τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015, φιλοξενούμενοι και προσωπικό του Α' Οικοτροφείου Βαριάς Νοητικής Υστέρησης "Αρσινόη" της ΕΨΥΚΑ στην Προσοτσάνη, επισκέφθηκαν το νηπιαγωγείο μας.
Η επίσκεψη έγινε στο πλαίσιο των δράσεων ενημέρωσης και επαφής του οικοτροφείου με την κοινότητα και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας στις 10 Οκτώβρη.

Πραγματοποιήθηκε ενημέρωση των παιδιών μέσα από το διάβασμα παραμυθιού  όπου έγινε μετάδοση μηνυμάτων σε σχέση με τη διαφορετικότητα, το σεβασμό, την ισότητα και τις αξίες.

Στη συνέχεια πάνω σε λουλούδια που είχαμε κάνει από πριν με τα παιδιά
γράψανε τα μηνύματα
που έβγαλαν τα παιδιά μέσα από την επεξεργασία του παραμυθιού.

 

Μας φέρανε γλυκά και μας κεράσανε
 
 
 
αλλά κι εμείς είχαμε γλυκάκι γι αυτούς
 


 Η επίσκεψη έκλεισε με μια μεγάλη αγκαλιά από την πλευρά των παιδιών μας
 
 
 
Και φυσικά μια αναμηνηστική φωτογραφία
Ετοιμάσαμε και μια ωραία αφίσα να τους δώσουμε αλλά την ξεχάσαμε και την πήγαμε μετά στο οικοτροφείο. Καλλιο αργά παρά ποτέ.
Ευχαριστούμε θερμά την κυρία Τούλα Κεφαλά(επιστημονικά υπεύθυνη)
Την κυρία Σατικίδου Ελευθερία(ψυχολόγο)
την κυρία Λαζαρίδου Κική(κοινωνική λειτουργό)
τον κύριο Γιάννη Κασάπη(διοικητικό υπάλληλο και χρέη φωτογράφου)
και τους κυρίους Χρήστο,Γιώργο και Θεόδωρο για την επίσκεψή τους στο νηπιαγωγείο μας και για την υπέροχη εμπειρία που ζήσαμε εμείς και τα παιδιά μας.

Κι ένα ακόμη παραμύθι που βρήκαμε και το διαβάσαμε



Βατράχια και διαμάντια
Μια χήρα είχε δύο κόρες. Η μικρότερη  τους αντιμετώπιζε  όλους με σεβασμό και ευγένεια. Η μεγαλύτερη αδελφή της, ωστόσο ήταν συχνά αγενής προς τους άλλους και δεν άκουγε την μητέρα της.
Μια μέρα, όταν η μικρότερη κόρη πήγε σε ένα κοντινό πηγάδι να γεμίσει τη στάμνα της με νερό,  μια γριά γυναίκα ήρθε στο πηγάδι και ζήτησε για νερό. "Με όλη μου την καρδιά να σας δώσω νεράκι », απάντησε το κορίτσι ευγενικά. Χαίρομαι που δείχνεις σεβασμό και ευγένεια σε μία γριά και αδύναμη, είπε η ηλικιωμένη γυναίκα και ήπιε το νερό.
Ξαφνικά τη θέση της γριάς πήρε μια νεράιδα. 
«Η καρδιά σου είναι καλή , και σέβεσαι τους άλλους» είπε. "Για την καλοσύνη σου θα σου κάνω ένα δώρο. Κάθε φορά που θα μιλάς, από το στόμα σου θα βγαίνουν διαμάντια."
Όταν η κοπέλα έφτασε στο σπίτι, κάλεσε τη μητέρα και την αδελφή της. Καθώς μιλούσε, μερικά διαμάντια άρχισαν να βγαίνουν από τα χείλη της.
"Τι είναι αυτό που βλέπω, παιδί μου"; ρώτησε  με  έκπληξη η μητέρα της.
Το κορίτσι είπε αυτό που είχε γίνει με την γριούλα στο πηγάδι ενώ όλη την ώρα έπεφταν  πολύτιμοι λίθοι. Η μητέρα αμέσως κάλεσε τη μεγαλύτερη κόρη της .
"Κόρη μου , "Πήγαινε στο πηγάδι να φέρεις νερό. Και αν μια γριά γυναίκα σου ζητήσει νερό εσύ να την αντιμετωπίσεις με σεβασμό. "
Ο μεγαλύτερη κόρη  γκρίνιαξε  και παραπονέθηκε για λίγο, αλλά τελικά πήρε την κανάτα και πήγε στο πηγάδι. Εκεί εμφανίστηκε μπροστά της  μια κυρία ντυμένη όμορφα, η οποία ζήτησε από την κοπέλα λίγο νερό από τη στάμνα της.
«Δεν έχω έρθει εδώ για να σας εξυπηρετήσω," είπε η κοπέλα με αγένεια, «αλλά για να γεμίσω  νερό την στάμνα μου και να βοηθήσω μόνο μια γριά γυναίκα που μπορεί να με κάνει πλούσια!"
Η κυρία που ήταν ντυμένη όμορφα ήταν η νεράιδα, η οποία ήθελε να δει πόσο ασεβής θα ήταν η συμπεριφορά της κοπέλας .
"Θα σου κάνω ένα δώρο," είπε η νεράιδα, "επειδή είσαι αγενής και δεν σέβεσαι καθόλου τους άλλους κάθε φορά που μιλάς θα βγαίνει  από το στόμα σου ένα φίδι ή ένας βάτραχος."

Πήραμε πηλό και κάναμε μικρά διαμάντια τα οποία βάψαμε και ρίξαμε χρυσόσκονη για να λάμπουν. Κάθε φορά που ένα παιδί θα δείχνει σεβασμό θα επιβραβεύεται και θα παίρνει ένα διαμαντάκι.


Είναι καθήκον όλων μας να εμπνεύσουμε στα παιδιά μας το σεβασμό. Να τα μάθουμε να σέβονται τον εαυτό τους, τους γονείς τους, τους δασκάλους τους, το περιβάλλον τα πάντα, αν θέλουν να εμπνέουν το σεβασμό και τα ίδια στους άλλους.
Ο Σεβασμός: Ξεκινά μαζί σας!



4 σχόλια:

  1. Λίτσα μου θερμά συγχαρητήρια! Παραδίδεις πραγματικά μαθήματα ζωής στα παιδάκια σου! Πραγματικά θαύμασα την εξαιρετική δουλειά σου! Μπράβο!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάρα πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Μπράβο σε όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπράβο σας, Λίτσα, που καταφέρατε να προσεγγίσετε μια τόσο δύσκολη έννοια, όπως ο σεβασμός! Σας αξίζουν συγχαρητήρια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή